Fuşya

Sanrıl kostümüm

Histerik aktörlerin dudaklarından diktiğim

siyah beyaz aşksız filmler kuşağında bir iç çekişi oynuyorum, fuşya

Romeo'yu giyiyorum Juliet'in öldüğü zamanlarda

Lethe nehrinde boğduğum bir intihar dolusu giz'im

tenim boş bırakıyor bazı tenlerin sorularını

saçıma taktığım Kaf Dağı tacının altında

bir tanrı usûlünce ağlıyorum

bir meftundan koparılmış aşk gibi ağlıyorum

Şehrin tuzlu revizyonu

insanın üstüne yalnızlığını alıp evden çıktığı saatte

uçarken tereddüt ediyor kırlangıçlar

kiremitlerin üzerinde uyuyakalıyor yağmur

her yüz biraz daha Kafka'nın böceğini andırıyor

yalnızlığım benim

yazılmış pek çok romandan suçlu bulunuyor

Sürgülü kollarımın itirafı

denize düşüp bir yılana bile sarılabilsem, fuşya

sonunda ölümüm de olsa

bir düelloda

sırt sırta verebilsem bir insanla