Gamzelerim Ateş Kokuyor

Ey hazan gülüşlerine sığındığım yar

Yorgunluğum kocaman bir dağ

Kurudu ruh coğrafyamda nehirler

Gönül avlum harabe

Kurumuş düşlerle dolu

Her yürek sancısında savrulan

Bir ben kalırım bende

Çocukluğumun ellerinden tutup

Sığınacak yer ararken

Gözlerinden köprüler kurulur önüme

İşte o an takılıp kalırım kendimde

Geçecek gücüm olmaz

Artık secdeye duracağım tanrım yok

Bu kadar acıyı bana reva görürken

Hiç acımamış

Reva mıydı düşlerimi ateşe verip

Küllerinde yakmak

Küllerime gömülecek kadar ufaldım

Ve gecenin kollarında ayaza savruluyorum

Gücün yeterse toplayıp

Yüreğinin memleketinde büyüt

Avut gülüşlerinde

Gamzelerim ateş kokuyor