Gamzelerin Yüzüme Değmeli...!

sevgili...

yolumuz uzun...gece karanlıktan vazgeçti..

ve bu sabah...güneş

son kez andı ismimizi...

hatırla...

ezber edilmiş şarkılarda kalmıştı mavi gecelerimiz.

insanı ne kadar uzağa götürürse gölgeleri

şimdi,seninle oradayız...sadece ikimiz ..

kendinedir insanın ağrısı...ve yarasına tuz herkes

hatırla....biz seninle

ne çok hasret saklamıştık gülüşlerimize...

yorgun ikindilerin ardından

hafife almazdık birlikte yürümeyi

limanlardan toplardık kaybolmuşluğu

suyun derinlerinde dalgalanırdı nefesimiz

hatırla...

gittiğimiz yolların dönüşü yoktu...onlara öksüzdük biz..

siyah beyaz resimlerin bütün karelerinde

biraz sen vardın...biraz ben

hani biraz biz gibi...

sevgili...

gittiğin günden beri söylüyorum

hatırla...sen güldüğünde gamzelerin yüzüme değerdi...