Gayrimeşru Veda

metro duraklarının

kalabalığına karışan

bir çocuk yüzümdeki

astar... üzerimize

vazife edilen bu

ayrılık, tüyü bitmemiş

bir şairin henüz

mısraları... sokak

ortasına yanaşan

fiyakalı sessizlik,

adı olsun cümle girişlerine...

ana kucağına

sığmayacak kadar

heybetli her gidiş;

bir keresinde

takıldı mı boğaza

bak gör hele,

daha ne baharlara

çalacak gayrimeşru

vedalar, beni

yaratan Rabbimin

izniyle...

iç acılarımı toparlayıp

bir müsvedde de

ahh,

ne bahtı kara

bir çocuk doğurmuş

annem; bilseydi

bilirim, uyumazdı

ağladığımı; iyi

uykular anne...

yıl iki bin on üç

ki özellikle eylül

ankara...