Geç Kalmış Veda

İflah olmaz bir keder bıraktın bana, vasiyetin miydi bu kıymetlim;

Sana isminle hitap edemiyorum, bilmesinler seni, ayyuka çıkmasın diye güzelliğin.

-Platonik

Bu sana son şiirim son iç döküşüm

Ve zatına sansürle sevdalı yalnızlığımın en garip dizeleri

Platonik yaşanmışlıkların en güzel eseri

Bu sana son seslenişim ,

- Söz

Tatsız tuzsuz tenlerde aşka mana vermeye çalışıp yorulmayacağım.

Sevdası dillerde,

Aşkı sıfatlara sığdıran tenlerde harcanmayacağım.

Omuzlarımda birikmiş onca gama rağmen,

Yarım kalmış çocukluğumu tamamlayıp büyük adam olacağım.

-Bilirsin

İsyan yakışmaz benim gibilere, kıymetlim

Ben tevekkül edip Allaha sığınanlardanım, nasip değilmiş der geçerim,

Biraz geç oldu belki, belki zamansız ama nasip değilmiş.

-Hüzün

En tatlı yanımızdır aslında, merhamet hüzündendir kıymetlim

Ve hüzün ayrılıkların başkentidir.

Benim şehrimde ;

Aşkı kadehlere mahkûm etmenin anlamı yok

Kül rengi gecelerde de duamdasın,

Ay ışığı ile karışık gündüzlerde de.

-Sen

Samimiyetini kimsede bulamadığım,

Kafdağı'nın ardında gizli artık sana dokunup avuç içlerimin terleyişi

Biliyorum;

Yüzünden tebessüm eksik olmuyor

Bir başka tende, başka canda.

Şimdi sen

Bana baktığın pencereden gir içeri,

Kapat perdeleri, görmesin ondan başkası seni.

-Son

Cevapsız sorularım, cevaplı yaralarım

Doğrularım yanlışlarım, uyku haplarım, kâbuslarım

Hafızamı yitirişlerim

İntiharlarım,

Ciğerlerime doldurduğum sen tükendi.

İflah olmaz sözlerim ve zatına sansürle sevdalı yalnızlığımın son demi vakit

Yüreğimi sende unuttum bilerek

Ve düşlerimi sana bıraktım

Ve sakın ondan başkasını özleme

Ve üşüme ocaklarda ben gibi, kış gibi

Ve son elbette bu, söz.

Ben yine zamansız ve kül rengi günlerin birinde yoldaş oldum gölgeme,

Artık sadece gündüzleri yalnızım...