Gece

Gece

Ay tutulurken küçülürse

Ve büyürse göz bebekleri şehrin

Boğulur son sığırcık

Kursağında kara zeytin tanesi

Kesik bir bıçak yarasına saklarken adının ilk harfini

Gölgesinde yatarım

O sokağa sırnaşan Zühre'nin belki

Varsın kırağı kessin

Ceketin düğmeleri

Mor desenler düşsün kasıklara

Zemheri piçleri doğursun

Çakal zulaları

Küller üzerine

Kömür kokmuş meşenin

Kızıl sürgünüdür

Lacivert tomurcuklar düşüren kırsalına

Dibimi eşeleyen

Parmaklarım üşüyor artık, tutma

Tutma leyleğin göç zamanı çoktan geçti

Çoktan düştü Kasım yaprakları

Patikalara

Başıboş çingeneler kaldı kumsalda

Bir de o malum şarkılar

Evet!

Bir de

Martılar...