Gece Gölge ve Düş

(1)

Gece

mühürlenir gözlerine karanlık

diz çöker ahenk

yayılır efsunla bakir dallara

avucunda bir kaç uğur böceği varken

ıslandın mı hiç yağmurda?

ve kanatlar ağır gelip sırtına

düşer mi göz bebeklerinin çukuruna?

ıslanır mı kasımpatı yağan çiğin buğusunda

sevdalar akarken sol yanı başından toprağa

...

goncaların içinde yazıldı erken soluklu baharlar

yeni imgelerle tanışıp kaynaştı şiirler

sokul gecenin gözlerinin içine

karanlığı al avuçlarına

menzilden düşen yanılgılarınla

söndür tüm ışıkları!

tutunmaya çalışırken saklandığın örtüye kıvrımlar

gamzeli dokunuşlar çeker kolundan

alır götürür sonsuzluk ülkesine

pembe ezgilere sarınır bulutlar

göğün yüzünde mutluluk

sarhoş olur nazenin edalı gülüşler

koşar bahçedeki çardağın altına

yaprak yaprak savrulur ıtırın kokusu

başını kaldırır yasemin telaşla

geride kalmamak için tozar dalga dalga

karışır kokusu yıldızlı geceye

dökülür güzellik tasasız

ve duvarlar örter karanlığı sessiz

***

(2)

Gölge

ardımda uzayan bir karartı

akşamın kanadında

uçurtmanın türküsünde

ve şeftali dalında solgun

dudağımdaki son ıslık da

sözcük dolusu hüzünde ölgün

devrilir kuytuya çelimsiz saatler

yelkovan yorgun akrep aşk sorgusunda

bir gölgeye çarptım diyorsun ya

hafifliğinden devrildim sadece

sol yanında bir alev kor kor

kıpır kıpır eden ürperti

tanıdık değil mi yoksa?

bu cüsseye sığınsam en yeni sözlerle

çelik zırhlı vurgun

sığamıyorum dizelere

sen gölgenin içinde kal

aşkın firarı çarpar şovenist bir tınıda gövdene

korkarsın ve düşte boğulursun benimle

devrilmeyen yerde serilirsin en derine...

(3)

Ve düş

-düşüncenin provasız yanı-

fikrin kanı donar oracıkta

kalp karartısında bir açmaz

çığlığın körpe sesi seçilir yarı aralıkta

el yordamına yattığın yerde

bir demet gelincik

dokunsan dağılır kırmızı yapraklar

yok olurken sarmaşık dalında ışıltılar

uzanır benliğin kumların arasına bu gece

hayal ederken sus!

ve severkende öyle

renklerle tanış

çoşkular saklanır perde aralarında

pembe, mor, sarı renk renk

görkemli soluyuşta nefes

akıyorsun sayfa sayfa

ve bir atlasta kaldırıyorsun bakışlarını

eriyorsun yine bir örtünün altında

görmediğin rüyanın içinde yoksun oysa

gece gölgesine vuruyor ve bir imge dokunuyor zihnine

hadi savrul kanatlarında sonsuzluğun

çelme takıp yere ser ölümü...

ben bir nergise bakıyordum bahçede

allak bullak düşünceler kök salarken

sus!

gözlerini aç ve bak

gece doldu her yere gölgeni buldun

ve düş geçti ikliminden sessizce

uyan!