Gece Görüşü

Saçları beline kadar indi gecenin

sanki kömür karası, ipekten bir duvar...

sesim, uğultusunda bir inilti...

ne kaldıysa senden

alıp götürdü bu kavruk rüzgarlar...

Oysa görüş günleri gibiydi sana yüreğim

ve hep uzardı kavuşma saatleri...

önce düşgezgini balabanlar üşüştü saçlarıma

kırağı tuttu bileklerim

ardından öylece kalakaldım

sonra düşlerime yağmurlar yağdı,

sayfalarca ıslandım...

gittin...

sonrasında hiç görmedim seni

öncesinde hiç...

bir yokluğun vardı,

duvarlarımdan sızıp, yüreğime damlayan

iki de gözlerin vardı,

içinde bir ben kırıntısı dahi bulunmayan

önce sabahlarıyla gittin kentin

sonra martılarıyla

'dalgalandım da duruldum' desede şarkıların,

durmadın hiç...

gittin...

kırık bir tarak gibi işlevini yitirmişti mutluluk

ve düzelmedi hiçbir eğrim de ki, ağrı...

ne zaman elimi cebime atsam,

bir eksikti hep hayat!

ağzımın sen kenarı kurudukça,

çatladı kelimeler dilimde...

pılımı pırtımı toplayıp saatlerden,

hece hece yüzüne çarptım yalnızlığın!

bir 'çıt' sesiyle kırılırken ellerim,

ki, biliyorum bendeki bir düş'tü,

sende bütün görülmeye değen...