Gece, İhanetin Üstünü Örtmüyor Leyla

Omuzlarımdan inme Leyla, yağmuru getiren adamım ben

Gözyaşlarının huzur veren bir tarafı vardı

Ağlatarak himayene aldığın vakitler

Giderken düşürdüğün gözbebeklerini topladım bu gece

Sen yoktun Leyla

İkibin onbir eylülüyle küsüz

Sen hala ikibin yedi eylülünde bekle beni

Solgun benizli kokumdan tanırsın artık

Çünkü burada bütün insanların gözleri kısıktır

Keşke bir işaret koysaydın sararmış yaprakların üstüne

Veyahut, bir parmak kan sürseydin o eylüle

Oynaşmasın diye

Elimin bütün ıslaklığıyla dokundum gözlerime

Yalancı baharların yağmurlarına küsüp ağladım mı bilmiyorum

En sevdiğim kuş kanatsızdı çünkü

Bir masal ülkesinde yeşil sandukalı ölümler bıraktım dağlara

Soylu kavgaların akabinde

Leyla somurtarak süzme beni

Sıkılgan topraklarda nasırlaştı yüreğim

Senin unuttuğun dağlardan yankılanır şiirlerim

Şair öldüren gülümsemelerinden irkilirim

Şüphesiz hala siyahtır saçların

Kahveye çalan rengi vardı bakışlarının

Hala öyle mi ?

Beni vur ! Allah aşkına ayrılıkla sınama Leyla

Çocuk yanımdan utanırım, yüzüm kızarır

Çoğu kez senin adını fısıldadım rüzgara

Kendi adını unutmuş çocuklar gibi

Oysa ben turnanın kanadında bir tüy bile değildim

Kırdığım yüreğimdi

Kanatsız kuşların teleğinden kan damlıyordu

Hiç bir kadına bakamıyorum Leyla, hepsi senin gibi yürüyor

Senin gibi gülüyor herkes işte

Gönlüme sapladığım her bıçak darbesinde

Maalesef birkaç tane Leyla ölüyor

Erişmeden gecenin ikisine

Kül tablasına kırmızı rujlu izmaritler biriktiriyorum

Gece, ihanetin üstünü örtmüyor Leyla

Biz, hiç kimseyiz aslında

Donuk suratlara istiflenmiş kahrolası bir sevdanın son durağındayız sadece