Gece Rüzgârı

O da beni andı bir ara

kulak çınlamasıyla uyandım

bir anının artıklarıyla denizde dönen bir gece fenerinin yalnızlığında

vurulmuş bir yürek

hüzünlü bir sahilde gelgitlerdeki kum gibi

bir aşağı bir yukarı.

Bakışların yakamozlarda dolanıyordu

ve tek başınaydı ıssızlık kim bilir hangi saatin buçuğunda

kendi gölgesinde uyuklayan güzün kuruttuğu bir yaprağın uçuşuyla kaldım

gece rüzgarının aklına estikçe karanlık kapıyı tuttu

bir ölünün yasını tutar gibi

nerelerde bir çukur kazdın anılarıma.

Terli ve sakallı uyandı güneş yine sabaha…