Gece Rüzgârları

kirli küreyi izlerken sessiz ay

kefeni ten

mezarı süsen ölüleri gezer rüzgâr;

titretir inmeli yürekleri

bir bir yalar aşk çıbanlarını

sancılarını yoklar yelloz hayatın

kendini sürer gönül yaralarına

iğrenmeden öper irinlerini,

sinedeki sinleri açar tek sözle

gizlice yer kalan dünü,

bu yüzden toktur geçmişin karnı

insanı emerek doyar zaman!

nilüferim,

yüreğimdeki sihirli ferim!

bil ki

adam olan ardan örülü can yapısıdır,

kendine açılan dünya kapısıdır kalbi;

bir yanı aşiyan

bir yanı salacaktır sırça köşkün,

konanları sevdayla karşılar

gülerek yıkar gidenlerin cenazesini.

ve soyuldukça aşkın kabukları

kiminden yılan çıkar

kiminden yâr.

fikrimizde gizlenir gerçeğin özü

söylenmeyecek sözü saklarız dilimizde,

iyi bilir hasmını ocaktaki köz

bir damla su öldürür ateşi

kimse bozamaz tılsımını;

yıldızlarla arkadaş

yağmurla yoldaş olur yalnızlar,

bulunur bilinmeyen adresler

gece rüzgârları çalar kapısını!