Geceden Arta Kalan

Karanlıklar örterken, karanlığı göklerde

Yokluğun makasıyla kesiyordum zamanı

Bir menzil, iki adım; görülenden ilerde

Tutmuştu mutluluğun, sığındığı o anı

Ben ararken suların, ıslandığı limanı

Mabetler üstü sokak, ve ay ışığı mihrap

Gölgeler secde hali haklı çıkan geceye

Yüzümde bir tebessüm, sensin diye ızdırap

Yansıyordu perdesiz, o meçhul pencereye

Ruhum el açaraktan, başlarken son tövbeye

Bir tanrı buyruğuydu, sırlarla gizlenmiş sır

Vuslat bütün yolların vardığı kutsal nokta

Hasretin zamansızlık, her dakika bir asır

Varlığın belirmesi, adı konmamış yokta

Umutlar duruyorken sapasağlam ayakta

Hiç sonrası olur mu, doğarken yarınsızlık

Şüphe korkuya gebe, kalır fikir tasında

Sessizlik sere serpe, dudağında o ıslık

Yürür durur bedenim geçmişin arkasında

Ki geçmiş yok oluşun, tükenmez tasasında

Bir yaramaz çocuktu, gün doğuran ufuklar

Ve vakit sensizliğin, koynunda saklı yılan

Sen ve ben misalidir, şu peş peşe soluklar

Tükendi... Tükenecek, gerisi koca yalan

Sadece bu mısralar, geceden arta kalan....