Gecenin Alacakaranlığında 1(göç Oratoryosu)

Gecenin alaca karanlığında

Yaşananları geride bırakıp

Uzun bir yolu aksak adımlarla sırtlandım

Çocuktum, taşıyamazdım belki ama

Bakmayın siz...

Sizin ellerinizde göremeyeceğiniz izli nasırlar

Benim çehremde çıkıyor

Biçtikçe yuvası virane olan canlılar gibi

Fütursuzca biçilmiştim bu hayattan!

Umuda ve sevgiye ve insanlığa ve insanca yaşama

Ulaşabilme hayaliyle hayalime tutunmuştum sıkıca

Yelkensiz bir gemi gibi

Yalpalayarak ilerliyordum

Derin vadileri yaran yeşile doğru.

Yedi yaşındaydım;

Kısacık boyuma kafa tutarak

Us'uma aykırı öteberi şeylerle

Enberi uzaklıkta Âdemoğlu ensar'ı bekliyordum ki,

Metanetsizliğimle gökyüzünde delik açtım

Üzerimizi örten mavi brandaya inat.

Palandöken'in eteklerine ilişmiş

Göz bebeklerimi titreterek,

Annelerin feryatlarını

Kulaklarımda çınlatıp içime işleten

Paslı yeşilin soğuğuydu

Bir ara,

?Oğul? diye sesleniverdi annem

?Anam? dedim

?Vatan? dedim

?Memleketim? dedim

İki damla süzüldü gamzelerinden

Ve biçiliyorduk memleketimden.

Ve fark ettim;

Vatan eşlikli ana sevgisiydi

Damağımda küflü peynir tadında kalan.

Anamdan gayrı nem kalmıştı?

Gözlerimde vatan

Yanımda anam...

Ve bir ayrılık eksikti yüzümün kıvrımında kalan....

NeYzEn.. 25.04.2009 Manisa

NoT: Katkılarından dolayı fikrimin ince gülüne (Dilek Karaağaç) teşekkürlerimi sunuyorum. Şiir çok uzun olduğu için Ablamın isteği üzerine üç ayrı şiir olarak ekleyeceğim.