Gecenin Ayazını Yakarak Isınıyorum

Beni unutuşunu dert etme

Ben kendimi çoktan unuttuğum için

Koymuyor artık unutuluşlar

Üzmedin beni hiç kendine dert etme

Ne de olsa alıştım

Acılar bende hayat buluyor

Adını şiirlere yazmadığıma bakma

Pencereme sıcak nefesimi üflüyorum

Satır, satır dökülüyorsun ağzımdan.

Bazen de bir sahilde yapıyorum aynısını

Dalgalar bastırıyor bir hışımla

Ve siliyor usanmadan.

Bu defa küfürler savuruyorum

Ama dalgalanmadan...

Gecenin ayazını yakarak ısınıyorum

Ve zifirisini yırtarak aydınlanıyorum

Gidişini bir eksiklik sayma

Çünkü ben seni,

Emanet ettiğin yokluğunla da seviyorum

Konak/İZMİR