Gecenin Yalnızı
bir akşam daha
çöküyor gece sessizce
hep aynı gölgeler perdede
uzayan ve kısalan
karanlığın aydınlığı
her kıpırdanış
arkadaş bana
beyaz badanalı kaldığım oda
bir soba,
küçük bir halı,
bir divan,
bir minder,
tahta masa
iskemle
bir kaç kitap
iki koltuk eski
kap kacak şurada
rafları boş kitaplık burada
gelişigüzel çakılı askılık duvarda
bir süpürge köşede
terliğin teki kayıp
gıcırdayan kapılar
eski konaklar gibi bakıyor
yıllar geçmeden önceydi
her biri zor günlerdi
bir başıma taşıdım
o gurbet saatlerini
kah
yalnızlık ve karanlık geceleri
bütün felaketleri hatırlatan
gök gürültüleri
kar ve yağmur yağışları
kah
bahar ve çiçekli günler
göğün ışıklı yıldızları
umut olurdu
parlar durur süslerdi
o yalnızlık günlerimi
gülümseyen gözlerin beklerdi
görmekten usanmazdı beni .
19.11.2023 /İstanbul