Gecenin Yüzü

Kızıla boyalı saçlarıyla geldi gece.

Güneş şöyle dursun

Üşüyünce çekerim üstüme.

Ey gece !

Oturmuş bak,

Dişbudakların sert bakışı gözlerine

Üzerine çöreklendikçe hayat,

Halâ kucağında taşırsın

Neden?

Söyle.

Sen !

Zamanın esmer yüzü...

Hep zehrini içersin hayatın.

Kadehinde hep

Korku,

Yalnızlık,

Ayrılık...

Mezesiz

Çektikçe içine acıları,

Günden kalan ,

Mutluluk artığı zamanları...

Üşürsün / üşütürsün.

Sonra düşersin gözden

Olursun bir intihar notunun

Suçsuz sebebi,

Şahidi.

Biteviye bir zamanın sonunda

Yaklaştıkça gün ağır ağır

Boyar seni

Ala, yeşile, mora...

Ne gördün ki başka

Hey gece !

Sızma.

Mart / 2009