Gecenin Zifirinde Bir Yürek

Gecenin zifirine sokulmuş bir yürek,

Ürkek, masum ama umut dolu.

Bakışlarında birer bilye kusursuz,

Yeşillerden mavilerden bir billur.

Taptaze umutları kundakta bir bebek,

Her daim kar beyazı bir masumiyet.

Karanlığa gönül koymuş sanki,

Sessizce içlenmiş ama sabırlı,

Baharı bekleyen göçmen kuşlar gibi bekler.

Şafağı sökünce umudun,

Bakışlar daha bir parlak,

Yürek coşku dolu,

Kalp bir başka pır pır heyecandan.

Eee , kolay mı ?

Karanlığı yenen aydınlığı,

Tan yeri ağarınca bulmak.

Zifirinde yeşeren umutları,

Söken şafakla buluşturmak.

Yüreğe sığmayan devaları,

Çaresiz biçarelerle buluşturmak.

Doğum sancılarının ardından,

Doğan güne selam verip,

Doğan minik yüreği,

Şafak yerinde karşılamak.

Rengarenk yaşayan yaşama,

Rengarenk umutlar katıp,

Şöyle derin bir iç çekip,

Meydan okumak karanlıklara,

Aydınlık yarınlarla doyurmak yüreği

Rengarenk haykırmak ,

Haykırmak doyasıya.

Zifirinde soluyan soluksuz karanlıklara.