Geçmiş Olsun Yalnızlık

Yaş aldıkça küçülür gölgemiz

Eskiyerek tükenir ömrümüz

Devleşen yalnızlıkla

Artar suskunluğumuz...

Çorak toprak misali çatlar dudağımız

Güneşin rengine imrenir, sararır tenimiz

İnceden inceye kuruyup düşer yaprağımız

Nehrin üzerindeki çalıya tutunur sırrımız

Akışkanlığa emanettir artık boşluktaki elimiz...

Dönüp bakmaz kimse yüzümüze

"Uygun adım marş" der hayat bize

Geceler uzar, gündüzler kısalır

Hep aynı yerde, aynı zamanda akşam olur

Ve o akşamların göğünde üşür insan...

Hayata karşı yenik ve kör gözlüdür yalnızlık

Raylardaki tren sesleri

Asfalttaki tekerlek izleri, kornalar

Bastırır korkak suskunluğun sesini

Sürükler yalnızlığın peşinden

Durduğu yer hayatın son durağıdır

Geçmiş olsun yalnızlık

Ömrün buraya kadardır!..

Ankara 9 Haziran 2016