Gel

Sessizlikte geziniyorum

Özlemişim bu karanlık suları

Bir isyan var içimde bir yerlerde

Israrla saklıyorum?

Unuttuklarımı hatırlayıp

Hatırlamam gerekenleri unutuyorum

İçimde yüzyıl savaşları çıkarıyorum durmadan

Ne kadar çıkmaz yol varsa kendimi oraya sürüklüyorum

Sonra bir an duruyorum

Zorun ne kızım senin diye soruyorum kendime

Zorun ne !!!

Ne istiyorsun kendinden

Neden hırpalıyorsun kendini

Neden bu eziyet kendine?

Bu kadar mı sıkıldın artık kendinden

Bu kadar mı ağır geliyorsun kendine diye soruyorum?

Sonra fark ediyorum

Sıkılmayalı asırlar olmuş sanki?

Bir hiçlik arıyorum içinde düşebileceğim

İçinde kaybolup kendime girdaplar yok oluşlar

Sonra yeniden var oluşlar yaratacağım?

Sonra bir yüz geliyor aklıma

İçimde çıkardığım savaşları

Canımı en acıtan yerinde durduran

Gittiğim çıkmaz sokaklardan elimden tutup beni geri getiren

Bir yüz?

Her baktığımda arafta kalmış ruhumu özgür bırakan bir yüz?

Her baktığımda yok oluşla var oluşu aynı anda bana yaşatan bir yüz?

Sonra o yüzü ne kadar özlediğim aklıma geliyor?

Sahi geçen gece beni uyutmayan

Kalbimi avuçlarımda sıkar gibi canımı acıtan bir özlem geliyor aklıma

O yüzün sahibine dahi anlatamadığım?

Beni var oluşumdan şüphe ettiren?

Huzur damlacıkları dahi bırakmayan

Dokunduğu her yerde simsiyah lekeler bırakan bir özlem?

Ruhuma da simsiyah lekeler bırakıyor

İçime korkudan dallar sarkıtan bir ağaç sanki?

Şimdi gel istiyorum?

O korku dalları tüm beynimin kıvrımlarını sarmadan?

geL?