Gel Yoksa

Karanlık ışığı yenemeyecek

Gönül kapanmayacak yaralarda aşikar

En buhranlı aşk fırtınalarında gemimiz kıyıya vurdu

Ne yararı var mısraların diye esmesin sakın aklından

Kanayan geceleri arkana alıp güvenmiyorsun kendine

Sülietinle beni ziyaret ediyorsun her sahur

Gururu soyup ıslatamıyorsun kendini aşkla

Aklının ucuna ben iğnelesemde sevdamı

Sırtlasa da seni en kuvvetli karayel

canıma kastetme pahasına toza teslim etsen bile tertemiz anıları

Kabarmış inadın dönmüyorsun

Akıl verme bana açtığın beyaz sayfalara imrendirip

Ben; hayatı müsvettelerde devam ederken

Sen; kusma gerçekleri yüzüme

Sabrımın miadı doldu

Küflenmiş aklıma emanet etme beni

İş işten geçmeden gel yoksa;

Yakarım sen içindeyken bir gece bu şehri...