Geldim Kendime

Geldim kendime

Usuldan usûl a bir rüzgâr esti

Irkildim uyandım geldim kendime

Bazen hüzün yağdı yolumu kesti

Umuda dayandım geldim kendime.

Çökerken bulutlar yeise düştüm

Dup duru akarken çoğu kez estim

Sevgiye el verdim, riyaya küstüm

Aşk nârına yandım geldim kendime.

Yarına muştucu baharlar, yazlar

Karanlıkta rehber oldu yıldızlar

Hep umut oldular oğullar kızlar

Huzura boyandım geldim kendime.

En büyük alamet yerde karınca

Şafağı düşledim keder sarınca

Güneşim oldular canlar varınca

Hakikate döndüm geldim kendime...

Ahmet MORAN