Gelgitler

Dalgalar içinde,

Karanlığın yanı yamacında,

İçimdeki buhrandayım.

Sabrı öğrendim;

Yalnızlık komedisinde

Başrol yine ben.

Konuysa kaybolan yılların içinde,

Kırık dökük, derme çatma bir odanın içini

Bir sıcak gülümsemeyle doldurabilmekti.

Dalgalar alıp götürüyor mavi gökyüzü eşliğinde.

Rengini vermiş gökyüzü denize,

Ben de hüznümü verdim gelgitlere.

Düşünmeden edemez hallere düşebiliyor insan,

Daraltıyor onu yaşam alanı.

Ben de daralıyorum, bunalıyorum.

Ama bir çırpıda dalgalara salıyorum kendimi.

Bendeniz kader katibi, sızlanan bir gelgit...

Kıyıya vurdukça kendini dağıtan,

Çekildikçe kızgın kumu ağırlaştıran,

Ve geceleri usulca denize çekilen...

Suyum tuzlu, yaralarımsa kumlar;

Yine de kendimi salmış bekliyorum,

Bir gün durulurum da denize eşlik ederim diye,

Gece vakti uzaktan beliren bir yakamoz gibi.