Gelin Kaynana

Gelin oldu kızımız vardı koca evine

Saygı gösterdi hemen kayınvalidesine

Lakin peşin hükümlü gelin kadar kaynana

Gelemezlerdi onlar hiç bir zamam yan yana

Kıskanırdı kaynana gelininden oğlunu

Tahammülü yoktu hiç paylaşmaya onu

Seneler geçiyordu barışmazdı yıldızı

İkisinin gönlünde kinleri derin sızı

Dayanamadı gelin bıkmıştı kaynanadan

Çaresine bakıp ta kurtulmalıydı ondan

Anlattı dertlerini yakın bir komşusuna

Bir hocaya gitmeyi önerdi kendi ona

Hoca baktı gelinin falda geleceğine

Zehirlemeyi onu önerdi kendisine

Bir tembihte bulundu ön yargılı geline

Gülerek vereceksin zehri onun yüzüne

Görünce kaynana güler yüzlü gelini

Esirgemedi ondan hiç tatlı sözlerini

Bir mucize olmuştu ana kız gibiydiler

İkisinin gönlünü sarmıştı hep sevgiler

Aklına geliverdi ölecekti kaynanası

Gönlü temizlenmişti yoktu kiri ve pası

Koştu zehri veren hocanın kapısına

Gidemezdi ondan bir başkasına

Yalvardı hocasına kurtarsın kaynanayı

Oydu artık güneşi gecesinde hep ayı

Hoca gülerek dedi verdiğim panzehirdi

Öldürmek için değil hep sevdirmek içindi

Kendini bilmez gelin alınca bu cevabı

Ön yargıdan geçmenin vardı büyük sevabı

Gelin elini öpüp gerçek olan hocanın

Koştu dizi dibine sevdiği kaynananın

Burada bitivermiş gerçek olan öykümüz

Mutluluk dilemektir ikisine sözümüz