Geniş Zaman Kipinde Kendi Kendime

Yüzümde

Bin hüzün bıçağıyla saplı duruyor gece

Her saat başı kahır kapımı çalıp gidiyor

Kesirli sayılar gibiyim

Her anı beni boydan boya kesiyor

Paylanan benim payım artık beni duymuyor

Bu geçmişin izlerini silmek için

İçimdeki gündelikçi şair durmadan kan akıtıyor

Tekin olmayan yolların sığınağında kaybettim ilk kimliğimi. Sonra ansızın üşüştüler etime dişleri yoktu onların gözleri gözbebeklerinden ayrıydı. Karanlık dehlizlerde suskun dillerin antlaşmasını oynuyorduk. Bildiklerimiz bilmedikleriydi.

Ve durmadan sarkaç sallanıp durdu

Bir onlara

Bir bize

Mektup beklenilen zamanların ayarsız ağlayışlarıyla

El uzatsan ele gelecek gökyüzü

İşte dikenli tel

İşte o aşılmaz duvar

Uzanmışız ranzanın gövdesine

Türküler içiyoruz sigaralar söyleyip gençliğimize

Yüzümde

Çakılı duruyor bir kadının

İlk çığlığı

O yaz günümü erkek olmuştum ben

İlk defa değdiğim ten

Öptüğüm beden

Bilir misin ey eski sevgililer çöplüğünün en nadide ambalajsız heykelciği. İnsan pişmanlığını gömdüğü zaman bir avuç suya ağlıyor sadece. Sen ömrünün baş kısmını verirken avuçlarıma benim ömrüm çoktan yazılmıştı mahkeme tutanaklarına. Şimdi aklıma düştükçe teninde avuttuğum yeni yetme günlerim ürperirim sebepsiz. Ve kapıyı kilitleyip çıkıyorum her akşamüstüne. Çıplakmışsın öyle kal böyle daha güzelsin zihnimde

Şimdi sokağın bir ucundan seslensem

Dönüp bakar mı?

Yüzümde

Ayağa kalkıyor bir militanın

Hayata olan kini

Ah dostum kardeşim ah ölülerin en güzeli

Mum ışıklarıyla kurulan ütopyaların sebebi

İçilen şarap değil de bizdik

Cebimde gecenin delikanlı sesleri

Gittin işte sende. Terk-i diyar eyledin hanemizi. Ve başıbozuk cümlelerimiz kaldı bir tek içtiğimiz şaraplar ve şişeleri tabii ki mantarları fotoğraflar. İnsanlar ölünce fotoğraflar ölmez değil mi? Hadi önce çoraplarını yıka çünkü televizyonda çizgi film var.

İnsanlar ölünce büyür mü?

Büyüme cennet elmalarını yağmalayacağız

Tanrının...

Şimdi Adem'in kemiklerinden bir Havva daha yaratılsa

Şimdi festival gibi yağıyorken yağmurun elleri üzerime

Sicim gibi değiyor rüzgâr

Gözlerimi dikiyorum çok uzaklara

Birileri gözlerime nişan alıyor

Vursalar kırlangıçlar martılar serçeler

Uçurtmalar kaçıp gidecek gözlerimden

Ve deniz kadındır benim gözlerimde

Erkek dağ...

Hangi yanılsamada kopsam kendimden

Çıkmaz sokaklarda buluyorum ruhumu

Onca karanfil öldürdüm dişlerimin arasında

Ben hiç tarçın kokmadım ki anneme

Ben hep sokak koktum ölüm koktum kan koktum

Yüzümde

Ağlayıp duruyor bir çocuk

Gözyaşları benim mi oluyor