Gereği Gibi

Bazen üzülmek gerek

Küçük mutlulukların dilini anlatmak için...

/.../

Bir vapur seğiriyor gözlerimi

Kıyıya açık Deniz'in sessizliğinde silinip

Bitimsiz kuytulara çekiyor beni

-O an

Sarp yamaçların boşluğuna sinen akşam güneşinden bir parça ışık kopup düşse

Belki hiç varamaz

Yeryüzünde sırtı dönük dalgaların gömülüşüne-

Nasıl suyun suyu ezdiğinde kanatlanıyorsa köpük

-yaşamı ve ölümü yazıyorum-

Coşkulu kuşun gagasında/kini düşün

-çığlıkla öpüşen-

Ve acıya kutsanmış kandan sonra gelen yok oluşu

Anlamını bilmek için

Yaşamak gerek

Sonsuzluk hissini veren gecenin açık anlında ay umarsız parıldıyorsa

Pırıltısıyla yıldızlar eşlik ediyorsa

Ve sen

Bir kenara itilmiş

Sıcağı sevmeyen betonun soğuğundan kaçıp

Ahşap bankın kucağına oturduysan

Rüzgârın hoyrat melodisiyle

Uzaklara seslenip

Bilinmez yalnızlığa sürüyorsan kendini

Tebessüme gülebiliyorum diyorsan

Unutma!

-Gülüşün sadece öfkemi aldatır-

Bazen dinlemek gerek

Küçük mutlulukların dilini anlamak için

Hadi...

- şimdi bana bilmediğim bir şarkı öğret-

Ya da yanında bir mezar aç

Adam gibi ölmeyi öğret...