Gid(em)iyorum Senden...

Gitmeliyim.

Kaldıkça kayboluyorum kendimde.

Direnemiyorum yokluğuna.

Vazgeçemiyorum.

Bırakıp kaçmak istiyorum

Senin gibi...

Gel diyemem.

Bilirim sen de diyemezsin.

İkimiz de durdukça dünya dönmez oluyor sanki.

Kalbimi kaplayan bu hüzünlü hikayeyi

Seninle dahi yüzleşemezken

Anlatamam kimseye.

Ama bil ki

Yaralarım kanamaya devam ediyor durmaksızın.

Hani böyle başlar ayrılık notları.

Bir gün bir yerde karşılaşırsak diye.

Henüz gözlerinden kopmadan

Henüz bakışlarından gitmeden

O günü oluştursam

Gelir miydin benimle?

Şimdi, ama tam şu anda.

Karşımda olmalıydın.

Gözlerime bakmalı.

Konuşmaya gerek bile kalmadan anlaşmalıydık.

Belki bir an söyleyebilirdim suskunlularımı.

Kim bilir?