Giderken Sen Vardın Yanımda

İskeleden kalkarken on bir otuz seferi

Oynaşan martıların hülyasında sen vardı

Şahlanırken sevdamın savunmasız neferi

Bir adım ötesinde ufuktaki can vardı

Yokluğuna dayanmak eza verir bu cana

Uzaklığın fark etmez olmasak da yan yana

Gitmeyen adımlarım isyan ederken bana

Fikrimin sarnıcına çoraklaşan son vardı

Hüzne doğan günlerin gecesin sayamadım

Hasretine doydum da yüzüne doyamadım

Yüreğin harı sensin dışarı koyamadım

Güneşe sırtın dönmüş buza kesen don vardı

Başına gelen bilir seven gönül narası

Düşlerime doğarsın gecelerin karası

Sabır taşı olsan da hazindir aşk yarası

İçimi yakan korun sıcağında ben vardı

Sitemlerim yazıma hiç biri sana değil

Yüzümde yaşlar varken yaktığım kına değil

Konuşmayan dillerim sualsiz mana değil

Kaybolmaz izlerimin zulasında dün vardı

Gözlerim gitme derken boğazım düğümlerde

Boşa kaşık çaldığım kaçırdığım dünlerde

İki satır arası ağladığım günlerde

Sökülmez karanlığın avucunda tan vardı