Git

kahreden bir gündü...

yaşanacak başka ne kaldı ki

yanaktan süzülen iki damla

manasız bakan iki göz

hem ağlamaklı

hem umarsız

gel beni sarmala

diyen hangisiydi

bir zamanlar

geçmişte kaldı

o gülen suret

sustum

susmak düşerdi

gecenin ayazına

mor menekşeler bile

kırıldı

rüzgardan değil

yüreğinin dokunuşundan

onlar bile etkilendi

ki

anla ben ne hale geldim

pembe dudaklardan

dökülen

gülünce açan goncalardan

eser kalmadı

boşluğa bakan

sitemli akisten başka

seni yok eden kibir

bana ulaşamadan

git

git ki

mavi dünyam

kirlenmeden

yarına

sahici bakmayı

bilsin

korkmadan

tükenmeden