Git İstersen

Yüzüne baktığımda barışırdım kendimle

Senini seyrederdim en çok yalnızlığımın

Kitaplara gömülür dizeler okurdun

?İnsan sevebildiği müddetçe insandır?

Diye yazmış Ümit Yaşar ne hoş derdin

Gözlerin parlardı ben gülerdim

Yanıldığınızı söylemezdim hiç ve kandırıldığınızı

Ümit Yaşar'la seni aynı yatakta düşünür katılırdım

İnsan, insan olsun yeter ki

Sevgiyi yaşar ve yaşatır nasılsa demezdim hiç

Korkardım...

Beraberken ayrı dünyaları yaşadığımızı görmezdin

Ayrıyken aynı dünyaları yaşayalım diye

Sokaklara çıkardım

Sokaklar boş olurdu

Ve boş oldukları için sokaktı en çok

Kaldırımlar konuşurdu

Bir de siren sesleri

Üşürdüm

Pencereden koca memeleriyle

Orospular sarkıp gülüşürlerdi

Ben de gülerdim...

Sende ölüm arkadaştı ama sonra düşman

Sen bunun ayrımına varamadın hiç

Yeşillerim dolu dizgin koşardım kapına

Ela bir gülümseyişle sayardım adımlarını

Oturma odasına geçtikten sonra sekiz adım

Şimdi

Gözlerin eve dönüş olurdu gurbetten

Gurbette ölmek istemez yurdum insanı

Ölünce nereyi vasiyetleyim derdim açar açmaz kapıyı

Sen gülerdin

Ben gamzelerini seçerdim...

Oturmanı isterdim

Otur konuşalım

Oturmayım der gibi şikayetinle sertliğinden mindere

Söylentilerinle otururdun

Bu kadar ayakta kaldıktan sonra

Sevda da otururdu seninle...

Git istersen derdim

Nasılsa gidecektin

Gelişlerin bir hayli gidiş olacaktı

Acı çekecektim ve acı çektiğim için

Sevecektim seni daha fazla kim bilir...

Umarsızlıklarını umursamamanı özleyecektim

Aldırış etmeyecektim devirdiğin kadehe

Ve halıya silkelediğin sigara küllerine

Sonra gidip sabaha kadar düzüşecektim yalnızlığımla

Kim daha iyi avuçlar ki

Sokak rüzgarlarından başka insanın kasıklarını...

Yalanlar söylemene izin verecektim

Mesela beni sevmelerini

En kolayını yani

Kuşlara ve çocuklara ve bir de denize değil ama

Bana söyleyecektin

Kendini yitirmiş bir temmuz güneşinin

Çırçıplak hasatında bir buğday tanesini ısıtması gibi

Isınacaktım yalanlarınla...

Şöyle bir uğramıştım adımlarıyla

Arkadaşlara bir bakıp çıkıcam der gibi bir sevdayla

Yürüyüp gidecektin

Arkandan dokunuvereceklermiş de

Ödün patlayacakmış gibi gidecektin

O dokunan ben değilmişim gibi

Bu yürek kapasitesiyle

Yeni yeni hüzünler yaratmaya gider gibi gidecektin

Gitmezsen kanın donar

Kimse üflemez avuçlarına der gibi

Gidecektin gitmelere...

Çocuklar kendilerinin de inandığı yalanlar söyler

Çığlıklaşan izmarit rengi gecelerimizin yalanını

Doldurup ceplerine

Kendinin de inandığın yalanlar

Yaratmayı seçtiğini düşünüp

Seviniyorum...

Yitik bir çöplükte kül eşeleyen

Bir yağmur kaçkını gibi

Anılarını ateşe veren bir adam sevmiştim

Mezeleriyle iç dostlarınla

Yakıyor o şimdi kendini

Ülkesini seviyor

Ülkesinin yurtsuz çocuklarını da deyip

Kadeh kaldır onlarla

Beni değil ama de...

İhtilal sevdamın gecelerinden

Postal adımlarıyla yürüdüğünün

Geyiğini yap onlarla

Bira kutularına tekme atar gibi değil

Bana küfreder gibi yürüdüğünü ekle ama

Kal demediğimi de...

Göğsümde olmayan başımla

Olmayan omzumda omzunla

Sayar gibi dudak çizgilerini

İncecik bir mum alevinin ışığında gibi

Otur demediğimi

Otur şöyle mıh gibi yüreğime

İçime işler gibi sızın otur şöyle

Demediğimi de ekle...

Yer gök sencileyin

Söylenip de hiç duyulmayanlara

Bir de duyulmayıp sakız olanlara

Dilim döndüğünce hükmedecektim

İğreti bulduğun kurşun kalemimi

Açıp ekmek bıçağının tersiyle

İçinden dim dım lar geçmeyen

Sözcükler yazacak dım...

Oysa şimdi

Sayrısıyla ekose kağıtlara

Şiirler döktürüyorum

Ve seni sevmediğimin yalanlarını ilmekliyorum

Dilek ağaçlarına

Zaten yürümezdi külahlarıyla

Yem savuruyorum cami avlusu kuşlarına

Sevmenin en yalın bir yanılsama olduğunu fısıldıyorum

Rüzgar gibi geçti sevdalılarına

Ben böyle daha mı mutluyum ne şiirlerine

Besteler arıyorum erguvan dallarından

Biliyorum yetmeyecek yetmiyor çünkü ve hiç biri

Yetinmelerime bile...

Körün hayatı değnekle sürünerek geçermiş

Ben de hüzün kesildim tepeden tırnağa

Git istersen

Sana söyleyecek sözüm yok artık

Gün yüzlüm

Hiç değilse ilişme

Terin güz olur

Sen git istersen..