Gitmeli Evet

ve esmerleşir şafağın tüm sesleri

lodostan artan kalıntılarına, çınar diplerinde dökülürken son sular

gitme kal demem artık

fırtına koparan öznesine, düşlerin

git

sesleri titreten

kavgaları koyup cepkenlere

münafık masallar anlatınca şarkılar ve bir bardak kırmızı şarap

bildiğin öykülere dökül, kepenkleri indirince şehir.

Gitmeli evet

yaşlanmayı deneyip

kırsalın ölümü yaklaştıran yamacına

irsi yalnızlıklar kuşanınca kavrulan tenin

viran verandalarda uyutmalı kederi ya da kaderi

öylece kapanmalı

tahta masalarda, eski radyonun kırık düğmeleri

akşam akşam gibi olmalı yine

sabahı muamma uykulara serip döşekleri

bir yastıkta kocatmalı eski düşleri...