Gitmeliydim

uzun

çok uzun zamandır insafın çığlığını duymadığım ya da

gölgeme basmadan yürüdüğüm

ay ürkmesin diye

diken bitmeyen patikada

korkunun tınılarını gizlerken postalımın gıcırtısı

o sırtımı kurşunlayan

gözlerin

yok olurken şehirden

kadavra soluğu çekiyordum

kuru bir otu esrarlaştırıp, sigara misali

pembeleşirken denizin firar ettiği o kayada

ve ağlarken çocuk ölümlerine

ve pabuç büyüklüğünde mezarlar birikirken önümde

dayayıp alnımı o soğuk çeşmeye

kan kokularını yıkıyordum

boşaltıp memlekete dair düşlerimi, mazgallara

gitmeliydim oysa

kıl heybeye boş yapraklar yükleyip

ve bırakıp şiiri eski bir şaire

öykülerim olmalıydı

siyah ve beyaz

tüm renkleri buruşturup atarken

yüzsüz bir suratın, astarına

kendime tükürmenin acısı, yarası