Gitsen de Ölsem Diyorum

Güzdü mevsim,

yazdan kalan son gün

tutuklu kaldı elimde.

Baharın güllerini tuttuk zemheride.

Sus dikiyorduk düğmeli dudağa,

Yazıyorduk durmadan bilgelikte.

Renklerin doğayla vedalaşma vaktinde

buza verdik düşümüzü.

Ve bir lodos değdi

güneşin yolculuğunda buza.

Acısı kendine değildi aşkın.

Dönüştü, düşümüz suya.

Hangi şehirdeydik,

Hangi akşamdan kalma.

Ya da hangi yere düştük

Vaktin kızılında,

çırılçıplak düşlerimi yaralarıma basarken,

figân eder adının kalbimdeki yokluğu.

Cesur şiirlere takıyorum artık hüzünleri.

Yoruldum. Seni henüz tanıyorken,

takmıyorum hangi ölüme kefenlendim.

Ben sustum ey aşk sen konuş.

Sen beynimde aşka

Bense ölüme dahil oldum.

Gitsen de ölsem diyorum …