Giz Defterimden/vefalı Bir Dosta

O gün gözlerimde yalancı hayaller peydahlandığı zaman

yarınsızlık zikirlerine yatmıştım.

Yarınıma sevgi kakan öğütlerin

tek tek süzülürken harflerden,

mutluluk paçavralarımdan asılıydı.

Asil bir duruşun vardı düşüncende

ne bölük ne de pörçüktü.

Yanlışlarım o kadar çoktu ki niyetlerim hep gölgesiyle ilintiliydi,

umudum morarmış bir yüzün çilesinde

dünya ya bakarken

sen geldin,

saatim kayıp bir korsan gemisiydi, dakikaları belirsiz,

saniyeleri hiç yoktu,

güvertesinde ben asılıydım

rüzgarın şiddetiyle ordan oraya savruluyordum.

Çürük bir dala tutunmuş nerdeyse düşecektim,

karanlığın ecdadına.

Sen o vefa semtinden adını almayan kadın

yüreğin berrak su gibi,

Kevser suyu aydınlığında yaşamlar kişnettiğin zaman

insanlık sana ihtiyaç duyacaktı

ve duydu da o saplantılı çocuk hemen....Sen ellerinden tuttun .....

sen yüreğine gazapsız sular bıraktın,

ve sen ışıklara dokunduğun zaman açıldı gözleri,

ilk bakışda yorgun ve anlamsız bakıyordu.

Sen ışığını üstüne çektikçe,

sana her daim göstereceği

bir saygının nöbetleri içine girmiştim.

sensizliğin yüreğimde yalınayak gezip,

köz gibi acılarda kendini yakacakken

sana gelmek

bir mahşerin meydanında asılmaktı ey dost.

Nar çiçeklerinin kızıllığından,

bir bulutun karartısından,

bir bedevinin gölgesinden

ve bir aşkın atmosferinde cefa çekmek

hiç bu kadar anlamlı değildir seninle konuşurken......

(B'ye dairdir.)