Göç

En büyük ihanetin

Başşehriydin Ankara

Zamansız karışırdı gökyüzün

Daha düşmeden

Tek bir damla yağmur

Sevgilinin izi deyip

Bağrımıza bastığımız

Kaldırım taşlarına

Kendi lisanımızda

Af diliyoruz

Alnımız dudağımız çamur

Soğuk bir mevsimin

Ağlak silüetine asılıydı

İçimizden arta kalanlar

Yarısı

İç cebimize saklanmış

Yarısı da

Ardımız sıra yürüyen

Ayak bağı hıçkırıklara

Kördük

Nasıl olduysa gördük

Vicdanımız tarumar

Biz en çokta

Denizine heveslendik

Başka şehirlerin

Dalga sesleri

Saç tellerine karıştı sevdamızın

Hiç martı yüzü görmeden

Çığlığına asılmış körpe ayrılıklara

Bir batıp bir çıkmamız ondan

Ve hala

Kurak bir şehrin

Boş masallar denizinde

Büyümekten korkan

Küçük bir kız

Narin parmaklarında beyaz bir sayfa

Bir kaptan çizip gözbebeğiyle

Sudan heceleri yüzdüren

Kağıttan gemiler yapmakta

Rotası yok

Limanı taş

Denizi toprak

Bu şehirde yakamoz yok

Bütün aşklar kurak

Kuru çığlıklarla

Sevdalara su vermek

Yasak

Belki de bu şehirde aşk

Biteviye susmak

Gitmeliyiz sen uyurken sessizce