Göç Türküsü

Kalmayı düşünüp, giderken yine

Kaç insan yüzü girdi, kalbin içine.

Sevdayı, hasreti dost ateşine

Bahrımızda çakıp, atar göçeriz.

Bir manzara'da bakar, dost resmimize

Der ki; Bu gaip sesler benzemez size,

Sanki bu manzara'da beyaz mucize

Başımızda saçları aklar göçeriz.

Ömrümüz bir çağladır, tutulmaz akar,

Son veda sofrasında öldü rakılar

Gitmek bir ağaç olur, baltası dağlar

Hasreti dağlara dağlar göçeriz.

Bizi kötü bilen -varsa- anlatsın

Duyanlar duymayanın çınlatsın, kulağını

İhanet edecek dostun adını

Mahşere saklayıp öper göçeriz.