Göçebenin Göz Sancısı

ne olacak

ayrıksı bir dünyada yerleşke kurmakla yıpranık

atalarımın göçebeliğinden eser kalmamış

suçluysam

ki öyleyim

en ince yerlerinden ruhumun

saçmasapan şerhlerle vurulurum

peki ne olacak

kaçıp giden bir otobüsün peşinden durmaksızın koşmak gibi

seninde peşinden koşacaktım zaman

ama olmadı

sözgelimi iki ucundan tutupta dürdüm seni

bir noktaya sığdırdım uzatıp kısalttım

yetmediğin yerde çoğalttım

adımlarım küçüktü fakat olsundu

bir kıyameti koparamazdım o kadarcık

yoksa şah damarımdan yakın olana

şah damarımdan daha yakındım şüphesiz

sonra ne olacak

hayatla durmaksızın dans ettim

o ise durmaksızın ayağıma bastı

bu uyumsuzlukki iltifatıdır hayatın

bense bundan hoşlanmam

yalın bir diktatörlüğü vardır her şahsın

emir komuta ve sonuçta

ya hayattır o ya sen

idam sehpasındasın

yoksa ne olacaktı

her vuslatın bir tohum olduğunu kim inkar eder

büyüyüp yeşerecek bir ayrılık olduğunu

kim inkar eder her gündüzün geceye kavuştuğunu

bana kalırsa bütün yönler fark olmadan hep ona çıkar

ama olsun gökyüzü her zamandan mavidir

mavi her zamandan berraktır

kafanı kaldırsan göğü görürsün

suya baksan mavinin yansısını

yani bir yaşamak

ölümün kaçıncı tanrıçası

o zaman ne olacak

filozofun sözünce uykuyla savaştır hayat

yine mi yanlış yaptım uykusuzlukla çatışıp

herkesten bi parça koparak büyümüştü oysaki

yani bir fincanı orta yerinden kırıp dağıttık

rüzgara bıraktığımız emanetler dönmedi

bi fısıltı bile kopmadı uzağın seherinden

sabahlara dek boşuboşuna bekledim

üstelik kendimle yaptığım tüm savaşlar yasaldı

namağlup nagalip olduğum yerde saydım

erik ağaçlarını çok taşladım bu yüzden

şehirleri çok taşladım

makinalara asınca şu belirsiz ruhumu

ah tanrım seninki işlerin hukuksuz yürür

öngörürlüğü yok belirliliği yok

yok üstüne üstelik merhametinden gayrı temyiz mercii

senin kibrinden olsun bir tutamcık alsaydım

merhametim olurdu büyüklüğümü bilirdim

şimdi adımı gaztelere versem bulunmam

kimseler aramaz bile beni

çöpleri karıştıran ekmeğini arşınlarca uzatan

bir ayağını zorla bir çukura sokan

iradesini kaderin pençesine sinsice vuran

kendisini bile yok sayan insanlarla büyürüm

adım ki seçilmiş kişidir

ben seçilmiş değilim

ruhum tımarlı sipahi aklım kaçkın serseridir

ya ne olacak

kaldırımların üstünde şiirler çırpıştıran bi adam

uykusunu üç kere bölüp mısralar dizeyen adam

ne olacak nasıl katlanacak bu soysuz yaşamsızlığa

haydi desem ayaklarım siz önden yürüyün

annem seslenir

evladım, gerilerde dur

ellerim desem düpedüz giyotinlik

hangi dalı tutsa kırılıp göçer

ben gözlerim diyorum iki tane gözlerim

birisi acıyı görüp ağıtlar yakar

öbürü türküsünü çağırır sevdanın