Göğe Çeyrek Kala

kent bozgunu bu

harfler darmadağın

sözcükler

yağmurda eriyor

kağıtlar

rüzgarlarla savruk

imkanı yok böyle havada

yakalayamam yalnızlığımı

koşup ardından

iyisi mi

neon aydınlığındaki evlerin önünde

duvar yazılarına yaslanıp

uykuyla uyanıklık arasındaki

kent ayraçlarına dair

rüyalar sürmeli gözlerime

başka türlüsü güç

göğe çeyrek kala ellerim ceplerimde

dünyadan Kadıköy'e inen tramvayı izliyorum