Göğü Unutma

kaybolduğun sokağı arıyor kabusum

aklım mektup anılı ağaçlarda bir yandan

dargın bakışın en sevdiğim pencere

gökyüzünden kıskanıyorum gözlerini

bırak gözlerinin ucuna ben damlayayım

göğü de unutma bir yandan

ki anla

maviden daha derin

griden daha yoğun

sevildiğini...

dilinin ucundan ayırmasan yollarımı

böyle tesadüflere sürgünlüğe

kirli anısızlıklarla meşhur

gölgelere haydut gibi saldırgan

sızmazdı gurur yorgunu kirpiklerim...

konuşursan ucu açık uyuyacağım

bir dahaki konuşmana kadar

sesinin tonuyla yorumlansın diye bir sabah

konuşmazsan uyanmayacağım

çocukluğumu çağırana kadar

adımı anışının sonuyla yağacak kardayım...

hep bir sonraki ana özeniyor acım

eski sokaklarda damlar yağmurluyken

güvercin nefesli aylara hazır

umutluyum...

ev sesleri geçer içimden

geçer ama bitmez

pus tortulu

gözyaşlarıyla kireçli bir alışkanlıkta

anlamı yarımlaşır

yeni bir ayrılık tanımıyla başlar gün

başlar ve biter

yalnızlıkla uyumlu bir geceye zorlanır

eski sokaklarda damlar yağmurluysa

güvercin yoksunu aylardan sonrasına hazır

umutluyum...