Gök Bakışlı Çocuk

Umut kırıklıkları birikmiş gözlerinde

Uçsuz bucaksız çöllerin savurduğu

Öfkeyi görüyorum çocuk!

Bir avuç kumu ceplerime götürüyorum,

Bilmem nerelere taşıyacağım...

Belki de unutmuşsundur;

Ben o mahalledeki, bisiklete binmeyi

Arkadaşlarından geç de olsa

Boyunu aşan kırmızı pinokyoda

Öğrenen çocuğum.

Hani o dizleri hep yaralı...

Ben de seni unutmadım çocuk!

Rahat uykuları gömüp yola çıktığında

Yanına yalnız bir mendil bir de kalem aldın,

Neler yazıp çizdin be çocuk

Ne olur umutçalar ölmesin!

Tutacağım elinden bir gün yolunu bulup,

Uçurtmalar da uçuracağız üstelik

Boğazına düğümlenmeyecek yalnızlığın!

Rüzgara karşı ıslık çalacağız be çocuk!

Bıkmadın mı gölgelerde yürümekten

Bırak güneş alnımızı yaksın!

Gökyüzünü de çalarız be çocuk

Bir günlüğüne bütün maviler bizim.

Susadıysan soğuk iklimler mi sorayım?

İç çekmeden yiyelim dondurmalarımızı!

Sorumlusu değiliz artık hiçbir gidenin!

Gölgelerimiz uzayıp titresinler

Ağaçlara yaslanalım hadi

Yapraklar da titresin ama üşümesinler!

Bakma göçen leyleklere

Seneye gene gelirler.

Sen de onlarla gitme işte be çocuk!

Özgürüz başkalarına ihanet etmeden

Aldatmadan, savaşmadan özgürüz!

Sonumuz gökyüzü çocuk,

Sonumuz gökyüzü...