Gök Kubbenin Altında

Dedi ki;

-Mutluluk gölgen olsun-

Bir temsil ki suretime

Hayatın izini sürüyorum

Ne büyük lütûf ki Ey Tanrım

/Yüzümün yarısı gölge/

Gökten düşen gök/kuşak/yıldız

Yansıyan ışıkları en parlak yaldız

Birleşirken sis tanesi ile yağmur damlası

Ardına kadar açıldı

Gök kubbenin hakikat kapısı

Asil karadan beyaza çalan renkleri

Dizilince gök/yüzümüze şua demeti gibi

Mavi bir bahardı gün geceden akan ışık

Dönüyordu evren mânâ erleri ile

Ağarıyorduk gök kubbenin altında

Güneşe karşı

Bir muhteşem resimdik biz tabloda asılı kalan

Bir tek sen ve ben vardık bir de aramızdaki yaprak

Yer/yüzümüzün eşitliğinde

Akarken ab-u hayat çeşmesi

Tek bir ağızdan içiyorduk

Salkım söğüt dalından

Kar mı yağdı üstümüze böyle

Yüreğimiz sana çıplak

Uzansak tutacaktık sanki yıldız dalından bir yaprak

Yalınayak yürüyorduk oysa

Bir dokunsak diyorduk Ah!

Geziyorduk yaralı bir kuş gibi

Gök kubbenin altında

/Ne kadar kuru

Ne kadar nemli yaşımız!/

Oysa çizilmişti çoktan bu ak gerdan,kaşımız

Çekilse altımızdan yorganımız,aşımız

Elbet bir gün değecek toprağa

Bu güzel başımız

/Yok kadar çoğalmalıydık hayata

Var kadar değil!/

Taçlanırdı o vakit sel gibi yaşlar

Bir bir şahlanırdı ardından yoldaşımız taşlar

Açılınca hakikat kapısı ardına kadar

Ulaşırdık varılmaz yollara

Gök kubbenin altında

Isındı kubbesi güneşten daha sıcak

Kara delik büyüdü kararmasın gök/kuşak

Oysa beyaz gelincikler serilecek halâ

Yüreklerde yanacak

Ak duvaklı nazıyla gök/yüzümüze akacak

Dizlerimiz kırıldı yüce katında

Aradık aşk ile hakikati dünya çarkında

Kanatlanır başları hareliler o an karşımızda

Açılınca hakikat'ın tüm kapıları

Gök kubbenin altında

Nasıl dolaşmışız böyle kalp gözümüz kör

Hem ki ne mihnetlere uğrak ıslanmışız ki; Hayret!

Bilememişiz gözlerimizin kıymetini Ah!

/Bakabilir miyiz halâ böyle

Gök kubbenin altından/

28 Ocak 2010 İzmir