Gök Ve Yer Arasında

güneş doğmadan düşenler yola,

onu kucaklamayı bildiler

ekinlerini kavurduğu gün.

hayvanlarına hastalık indiğinde

toprağa tükürmediler!

keçe ördüler,keçe giydiler

deri yüzüp deri geçirdiler yüzlerine!

rüzgarın nefesi böyle karıştı kulaklarına!

kaçmadılar!korkmadılar!kin kusmadılar!

gece de gün kadar özgürdü ruhlarında!

çünkü uyudular yıldızların altında!

hiç yalnız olmadılar,dosttan yana aç kalmadılar

kurt ve baykuş,

sonra alabildiğine yeşil ve alabildiğine sarı!

toktular hep!

ormandan,topraktan ve havadan

gerekli kadarını aldılar her zaman

hem,geri verdiler hakkı olanı ona!

kurban adayıp kan akıttılar,

söz söyleyip şölen yaptılar!

bu yüzden sevdi onları evrenin kendisi!

bu yüzden kıtadan kıtaya at oynattılar!

bozkırın çocukları

üstte gök ve altta yer arasında!