Gökkuşaklı Kortej

Hüzün doludur gecelerim.

Koridorlardan gece kahvaltısına,

Şehir olmasa da, yemekhanenin deniz manzarasına.

Şafak vaktini seyirler olmasa da çatıda,

Yıldızlar halen güzel.

Alışkanlıklarım geçmedi hala;

Saymak kalan dakikaları sabaha,

Uykusuzluğa omuz omuza başkaldırmak sokaklarda.

Hüzün doludur nöbetlerim.

Gelip geçişini izlemek de zevkliydi araçları seni beklerken aslında;

Yediğimiz ayaza aldırış etmeden usulca,

Kimse duymasın, kimse uyanmasın diye birbirimizi duyamadığımız sohbetlerin dışında.

Dönüp baktığımda görebiliyorum şimdi,

Ne çok değişmişim zamanla.

Sen ise hala aynısın her nasılsa;

Aynı hastane, beraber nöbetler, benzer heyecanla.

Çalan her telefonunda bu bodrum katın,

Aynı ritmiyle çarpar kalbim ilk gece gibi,

Ilk nöbetteki o beni alıp çatıya çıkarışın.

Birlikte doğuşu en güçlü duyguların eşliğinde güneş;

Beraberinde gökkuşaklı kortej.