Gökteki Ölüler

Güneş doğarken geçtiler patikaları selamlayarak

İki buz mavisi gökyüzüne gülümseyen yıldızdılar.

Yürekleri korlaşmış,saçları güneş sarısı,

Öpüştüler bahar uykusundan uyanmadan...

Süt beyazı ay'ın etrafında buluştular

Renkleri matemin habercisi siyaha bürünmüş..

Konuşmaya başladılar;

- Buralarda değilmiydi mezardan evimiz?

Ay pusulasını şaşırmış olmalı..

-Gökyüzü tanrıları şaşırmaz!

Ama güneş şaşırmıştı iklimleri...

-Ah şu kirli savaşları hatırlatmasan!

Hatırlatmıyorum,yaşıyorum onu benliğimde....

-Oysa ne güzeldi yaşarken koşmak bahara

Acımadan kaçırdılar bizi karanlığın hücresine...

Günlerce,aylarca,yıllarca hep konuştular

Yalnız gelmeye başlayınca ölü çocuklar,

Tüm evrenin gerçek sahibi olan çocuklara

Ay'ın ve güneşin barışını anlattılar...