Gökyüzü Alev Alev Yanıyor Şimdi

Ustam Cemal Mıhçı'ya ithafen;

I

İç bardak dibinde son karanlığı çocuk...

Zaten dimağından teğet geçer nice sözler

Iskasında kalınca hesapsız kalemin

Simitçiden imge satın almıştın demin...

Membaında top oyna fırçaların

Şiirde temayı mı işlerdin kendimi mi bilemedin?

Işığa doruktan beslensen de

İçimdeki gölgeleri dindiremedin...

II

Ve nihayet bir gün dudak çatlaklarımdan sızan kurgu

İlk düşünce!

Beni buldu...

Gömleğimin yakasına sıkıştırsam da kalemkârı

Hilal izdüşümünde süsleyemedim...

Hantal lafları...

Mıhla mabed/imi ey Şair

Anahtarlarım da yaşanmışlık kuşkusu

Bir mendil kaç kez yıkandı bitap gözlerimin içinde

Bir şiirden bir şiire kaç âşık öldü?

Kaç kitap ağlaya ağlaya dirildi?

Kalem ucunda sancılanarak sayfalarım...

Bilmem!

Ama;

Aşk yelpazesinde çubuk olabildiysem

Sayendedir üstadım...

III

Sen sözü bilirsin

Sen söze değer verirsin

Yakamozlara boğulmuştur şimdi Samandıra

Sen İstanbul'un rehberi

Dilerim ki Işık, ışığın olsun

Gökyüzü alev alevdir şimdi

Benden al haberi...

Bir isim...

Kamet fonunda işlenmiş

Anne mayasındaki kulaklara...

Tıynetine bu kadar mı yakışırdı üstadım?

Fecir ipe asmadan hayırsız umutları

Dileklerinle kızart Aydede'yi

Ve konuş bana biraz

Mumun alevini titretmeden

Okşasın nadide sesin

Ucuz senalarımı...

Gölgem firar etti bedenimden

Her dem!

Ayna karşısında sorgular nefsimi...