Gökyüzünün Vaveylası

1.

gün gelir de saklarsa hayat bizi birbirimizin uzaklarına,

ellerimden bul beni, n'olur...

-gün üşüdü-

yağmurun saçları döküldü üstüme bir bir

titredi sanki, unutulmuş gibi, üşümüş gibi

sordum, gün üşür mü sahi ?

üzüldüm onun sırılsıklam olmuş çaresizliğine

ellerimi açtım ellerine, en çok avuçlarımı sevdi

-gün ısındı-

güneşe masalların sığmadığını, ama

masallara dünyanın sığdığını öğretti bana

çocuk gülüşlü şiirler yazdım, bestelesin diye rüzgar

her gece kumbaramda biriktirdim ay ışığıyla birlikte

gün ısındı ellerimde

kumbaramın pembesine döndü gökyüzü

vaveylası bir sevinç yumağı oldu aşk dehlizinde

yağmur beni ellerimden tanıdı, ben onu suskunluğundan buldum

karşılaşınca sustuk, gözlerimiz pusulamız gibi kalplerimizi gösteren

gel dediğimde tüm yıldızlar, tüm dileklerime gönüllü geldi

sonra yağmur büyüdü çocukluğuma özenerek

bir ışık gibi süzüldü içimizden dualarımız

yalanlar üzüldü bir tek...

''senin de saçların ıslak'' dedi yağmur ''bana benziyorsun''

''evet'' dedim ''ama senin kadar güzel ağlayamıyorum''

...

yağmur suskun

yağmur haklı

belki saklı şimdi avuçlarımda

-gün bile alıştı, bir sonrasının aynılığına-

2.

yağmurun saçları döküldü üzerimden usul usul

gün gelir de saklarsa hayat bizi birbirimizin uzaklarına,

kokunu bırak da git, n'olur...