Gölge olmak ne acı

‘' Leyla, Eylül ve diğer kayıp çocuklar anısına''

toprağın üzerinde oynayan çocuklar

ne zaman serpilir, ne zaman büyürler?

kimi üşür kimi ısınır, kimi kayıp çocuklar...

kiminin sayfalara vurur gölgeleri.

aynı anda yere ve göğe bakanlar:

ışıkları vurmaz bu evlerin pencerelerine.

ah! yeryüzündeki insanlar, bizim toprağın insanları

güneş geçtikçe gölgeleri gibisiniz dikilen taşların..

gölge olmak ne acı güneşi beklerken.

ay ışığı da olsa soğuktur geceleri

gölgeleri buruk olur yaz aylarının.

yüzler,

su birikintilerinin yansıttığı ışıklar kadar bile değilsiniz

yaşadıklarından sonra kaybeder birçoğu bedenlerini

ne kaldıysa geleceğe yazılmış şiirlerdir

kaç çocuk gölgesi düşer gazete sayfalarına.

yüzler, daha nesiniz ki...

kırkı çıkmamış bir acının üstüne sessizliği gömdük.

ıslak tenlerde titremeler nasıl tanımsız kılınırsa

öyle oku, su birikintilerinin yansıttığı ışıklar kadar bile değilsiniz.

daha dün gördüğüm bir fotoğraf ne kadar da tanıdık.

bugün pankart ile insan gider, gölgesi kimliksiz kalır.

İznik gölü sularını seyret, güneş çoktan vurdu

bir kayanın üzerine otur seyret:

sazlıkların arasında yayın balıkları nasıl yüzer?

insanlar, daha nesiniz ki.

sessizliğin üzerine haziran sabahlarını gömdük

tabut tabut taşıdık boşvermişlikleri

kırkı çıkmamış bir acının üzerine umudu gömdük.

yüzler, daha nesiniz ki...

Temmuz, 2018