Gölge/ler

Aynalara yansır bitkin,yorgun bir suret

ismim cismimde kaybolur destursuz

ben kekeme bir lisanla anlatırım beni

dilimde kekremsi tadıyla zalim ihanet

-neleri kaybettim feda ettiklerim uğruna...

Suskunluğun izdüşümüdür geveze zaman

yalnızlığın titreyen,bozuk senfonisidir

önünü görmeye çalışır biri aysız gecede

o biri ki kendini kayıp gölgesinde arayan

-peşinden koştuklarım yaktı canımı...

Yitik bir ezgidir bildiğim tek melodi

sözlerini unuttuğum anonim bir türküdür

uslanmaz bir inatla umut eder sol yanım

ve etten bir mezarda uyur yüreğimin derdi

-umut hep vardır yok desemde...

Tekavül eder güne geçmişteki hayaller

kaplar hayatı ıstırap,isyanlar başlar

birbirini kovalarken oyun misali yıllar

öksüz bir çocuğa teselli olur suskun gölgeler

-o çocuk benim,kendi gölgesine sığınan...

şimdi o gölgeyle yaşlanmış olan...

perihan...