Gölgenin Ardından

Bir düşün, zaman dediğin ne?

Bir ırmak mı sonsuzluğa akan,

Yoksa avuçta yitip giden

Bir damla mı sabahın ışığından?

Korkma karanlıktan, çünkü o

Işığın kendini fark ettiği yer.

Gölgeler düşse de yüreğine,

Her gece sabaha gebedir.

Bazen yıkılır içindeki evren,

Sustu sandığın umutlar dile gelir.

Çünkü varlık, yoklukla dans eder,

Ve her düşüş, yeni bir yol bildirir.

Ey yolcu! Adımını at, titreme,

Bilinmezlikte saklıdır hakikat.

Bir tohum gibi toprağa düşen sen,

Gizliden gizliye büyürsün elbet.

Unutma: Taş bile, zamanla şekil alır,

Ve en derin yara, bir gün kapanır.

Hayat, sorularla örülmüş bir masal,

Cevaplar değil, yolculuk anlam katar.