Gölgesinde Kaldığımız Hayat Ağacı
***
Hep sonra dedik
Büyüyen gölgelerin
Dibine gömdük "şimdi"yi
Porselen bir fincanda soğurken vakit
Kendi sessizliğimizde boğduk cümleyi
Eşiğimize değip geçen akşamları
Bir "yarın" yalanıyla
Kandırıp yolladık geri
Oysa ne sözü vardı hayatın bekleyene
Ne de mühürlü bir vaadi
İçimizden bir tren geçti ansızın
Hiçbir haritada yeri olmayan
Bir istasyona vardık
Hep sonra dedik
Ertelenmiş kucaklaşmaların
Toz tutmuş odalarında
Sonra sevdik, sonra sustuk
Sonra kırıldık, sonra ağladık
Birbirimize söyleyeceklerimizi
Ìçimizde büyüttük
Gülmeyi hep erteledik
Mutluluğu yarına bıraktık
Oysa hayat yarına bırakılan
Hiçbir şeyi geri vermedi
Hep sonra dedik
Meğer bazı “sonra”lar
Bir daha hiç gelmezmiş
Şimdi zaman
Çatlamış bir saat camı gibi
Takılı kalmış aynı yaraya
Ne geçmişin tozunu
Silip dönmek mümkün geriye
Ne de taze bir solukla
Başlamak yeni baştan
Kendi içindeki boşlukta
Büyür ya Ìnsan
Bir veda bütünüymüş meğer
Hiç gitmeden yaşanan
"Sonra" diyerek
Rafa kaldırdığımız her bahar
Döküldü yaprakları hayat ağacının
Geriye yalnızca
Gövdesindeki derin çentikler kaldı
Biz "sonra" dedikçe
Hayat kendi türküsünü bitirip
Çekildi kenara
Bir avuç kül kaldı elimizde
Gecikmiş sevgilerden
Yüzümüzü dönüp bakamadığımız
O aynalar kaldı
Hiçbir şey tam değildi
Hiçbir şey olması gerektiği gibi
En çok da eksik kaldığımız yerden acıdık
Fakat sustuk
Suskunluğun üstünü örtüp
Ağır yorganlarla uyuduk
Şimdi hangi takvimi yaksak
Isıtmaz bu soğuğu
Hangi duvara sarılsak
Teselli etmez içimizdeki gurbeti
Çünkü yarın dediklerimiz
Birer birer dün oldu
Ve dünler
Geçilmez dağlar gibi yığıldı önümüze
Aynalarda kırıldı yüzümüzün çizgileri
Mevsimler eskidi avcumuzda
Adını koyamadığımız
Rüzgârlar hüznü savurdu etrafımıza
Geriye bir tek
Bu yorgun sessizlik kaldı
Bir de hiç dokunamadığımız
O kırık, paramparça "keşke"ler
Işıklar söndü
Sahnede kimse kalmadı
Kendi oyununda unutulmuş
Birer gölgeyiz artık
Ve finalde
Bir tren daha geçmiyor
Bu terk edilmiş istasyondan
Avcumuzda savrulan
Külle örtüyoruz geçmişin üzerini
Hep "sonra" dedik
Biz bir erteleyişin
En ağır faturasını ödedik
Ve en çok da kendimize geç kaldık
sevay