Gölgesiyle Konuşan
Beş paraya satmıştı gülüşlerini
Çoktan tüketmişti son düşlerini
Üşüyordu,yorgundu cılız bedeni
Sokak lambalarında ısınan adam
Severdi köhne şehrin caddelerini
Yağmurlu o sessiz gecelerini
Hem yoktu ıslanmak gibi bir derdi
Kent'in yağmurlarında yıkanan adam
Konuşmayı sevmez ama dinlerdi
Kimse sormazdı bu hâl nedendi
Uzatılan paralara hep hayır! derdi
Gençliğini bozdurup harcayan adam
Deli diyorlardı çocuklar, deli!
Oysa bu sözleri duymaz geçerdi
Yok muydu bir bilen, hem adı neydi
Kendi gölgesiyle konuşan adam
Yorulur sendeler ama düşmezdi
Ne sigara ne de şarap içmezdi
Gözleri sabitti vardı bir derdi
Eski günlerini arayan adam
Dün sabah dükkânın önüne geldi
Bana eski bir resim gösterdi
Bakışları pusluydu yüreğim deldi
Solgun resimlerde yaşayan adam
Bankta bulmuşlar dün cesedini
Aralıkmış hâlâ yeşil gözleri
Elinde fotoğrafı ardında ismi
Bir yudum sevgiyi arayan adam.